نقاشی مصر بر اساس روایتگری است.

توجه به جهان پس از مرگ در هنر مصری به حدی است که هنر مصر را هنر دنیای مردگان نامیده‌اند.

انتخاب اندازه پیکر‌ها برحسب اهمیت و مقام اشخاص بود. معمولا سر و دست و پا از زاویه نیم‌رخ ولی چشم و نیم‌تنه از زاویه روبه‌رو ترسیم می‌شده است. شخصیت اصلی تصویر که فرعون بود از همه بزرگتر به تصویر کشیده می‌شده‌است. پیکر‌های ملکه، شاهزادگان، کشاورزان و بالاخره بردگان و در نهایت دشمنان به ترتیب کوچک و کوچک‌تر ترسیم‌می‌شد.

افراد مهم را ارام و با وقار به تصویر می‌کشیدند و افراد فرودست را سرزنده و پر‌تحرک.